شرح تاريخى نامه‌ى خوارزمى 1 - سقيفه سقيفه به معنى صفّه و سايبان و شبيه سالن وسيعى است كه داراى سقف درازى باشد . اين محل متعلّق به بنى ساعدة بن كعب خزرجى بود . اين گروه از انصار بودند و سعد بن عباده ، نقيب و رئيس خزرج از آن‌ها بود . جمعيّت آن روز مدينه براى حل و فصل قضايا در زير اين سايبان كه به منزله‌ى مجلس شورايى بود ، گرد مىآمدند . اين محل به نام « سقيفه بنى ساعده » مشهور شده بود . جمعيّت انصار مركب از اوس و خزرج پس از وفات پيامبر گرامى ( ص ) در اين محل اجتماع كردند ، تا با سعد بن عباده به عنوان خليفه ، بيعت كنند . در اين روز خليفه‌ى اول بر ديگر رقيبان غلبه كرد . 2 - زيد بن على بن الحسين ( ع ) زيد بن على بن الحسين ( ع ) كه ظهور كمالات نفسانى و مجاهدات او با مرده‌ى مروانى ، مستغنى از تعريف است ، صيت فضل و شجاعت او مشهور و مآثر سيف و سنان او بر ألسنه مذكور ، و احاديث بسيار در فضيلت او وارد شده ، و شكّ نيست كه او مدّعى خلافت نبود و يقين مىدانست كه مستحقّ خلافت حقيقى در زمان او حضرت امام جعفر صادق ( ع ) است . بلكه ، مقصود او از خروج بر متغلّبان زمان ، انتقام كشيدن ثارات اهل البيت - عليهم السّلام - بود و « و كان يدعوا إلى الرّضا من آل محمّد - عليهم السّلام » . شيخ مفيد فرموده است كه : « زيد بن على بن الحسين بعد از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام از ديگر برادران خود بهتر و از همگى افضل بود و عابد و پرهيزگار و فقيه و